شايد در کشور با اداراتي که نام "روابط عمومي و امور بين الملل" براي خود برگزيده اند مواجه شده ايد. حتما اين سوال هم برايتان بوجود آمده که وقتي يک اداره ديگري مانند " امور بين الملل يا خارجه" در آن سازمان وجود دارد ديگر چه نيازي به نامگذاري واحدي به نام "روابط عمومي و امور بين الملل" داريم؟
تغييرات سياسي، اجتماعي، اقتصادي و تکنولوژي در جهان منجر به تداخل مصالح و تسهيل وسايل ارتباط جهاني گرديد، از همين جا نقش روابط عمومي در ارتباطات بين المللي نمايان شد.
در اين دنياي پيچيده امروز، صرفا رسانه ها نيستند که به تنهايي مي بايست به جمع افکار عمومي بروند، بلکه روابط عمومي هاي بين المللي نيز بايد در کنار آنها باشند.
روابط عمومي بين المللي يکي از وظايف سازمانهاي بين المللي به شمار مي رود. بطور مثال دفتر اطلاعات سازمان ملل متحد که مقر آن در نيويرک است، روابط عمومي را از راه روابط خارجي، مطبوعاتي، انتشارات، روش هاي سمعي و بصري و بيانيه هاي مطبوعاتي در چارچوب تلاش براي تفاهم بهتر سازمان ملل، اجرا مي کنند.
يا در اروپا، از روابط عمومي به عنوان وسيله اي براي تقويت وحدت اروپا و تلاش براي افزايش تفاهم بين ملل اروپايي استفاده شد.
اما روابط عمومي در آمريکا چيزي فراتر از روابط عمومي در ساير کشورهاست. به عنوان نمونه تحقق اهداف سياسي خارجي آمريکا، يا مثبت جلوه دادن اقدامات دخالت جويانه آمريکا در ساير کشورها و همچنين گزارشي از تغيير و تحولات ساير مناطق هدف و راه هاي مقابله با آن از وظايفي است که برنامه ريزي آن به بنگاه هاي روابط عمومي آمريکا سپرده شده و از طريق شوراي امنيت ملي گزارش هاي آن به رييس جمهور آمريکا ارايه مي شود.
از سال ها پيش نقش روابط عمومي بين المللي پررنگ شد. در ايتاليا انجمن دگرگون سازي روابط عمومي در سال ۱۹۵۴ تاسيس شد تا تغييرات اساسي در کارهاي روابط عمومي انجام پذيرد. اين انجمن بعدها به FERPI يا اتحاديه روابط عمومي هاي ايتاليا (the Italian Federation of Public Relations) تغييرنام يافت.
در بلژيک، انجمن روابط عمومي در سال ۱۹۵۳ با هدف توسعه و تقويت نقش روابط عمومي تاسيس شد.
کنفدراسيون متخصصان روابط عمومي اروپا (European Public Relations Confederation (CERP
در سال ۱۹۵۹ با مشارکت کشورهاي بلژيک، فرانسه، آلمان، ايتاليا و هلند به منظور ايجاد ارتباط، تبادل نظر و همکاريهاي متقابل بين المللي ميان انجمن هاي روابط عمومي اروپا و اعضاي آن در سراسر جهان تاسيس شد.
موفقيت اين روابط عمومي ها در عرصه بين الملل يک شبه بدست نمي آيد و يک پروسه بلند مدت مي طلبد. در سازمانهاي بزرگ، روابط عمومي بين المللي بايد سه عنصر اعتماد( Trust)، اعتبار (Authenticity) و شفافيت (Transparency) را براي عملي شدن تمرين کنند.
در پايان خاطر نشان مي شود، يکي از مشکلات کشورهاي در حال توسعه مشکلاتي است که در زمينه روابط عمومي بين المللي دارند و با مزايا، وظايف، تکنيک ها، نحوه تجزيه و تحليل ها و ارايه راهکارها و خيلي ديگر از مسايل مرتبط با آن آشنا نيستند.