نقدی بر شیوه كار مدیران روابط عمومی

توجه به نقشها و رويكردها در حوزه روابط عمومي و توجه به بينش ونگرش مديران ارشد ومخاطبان درون و برون سازمان به ماهيت وكاركرد روابط عمومي اين سوال را در ذهن مخاطبان ايجاد خواهد كرد كه روابط عمومي يعني چه و به چه معناست ؟ آيا مفهوم روابط عمومي به معناي تداركات چي ، برنامه ريز و خبرنگارخواهد بود يا خير ويا هيچكدام ؟ دانشمندان وصاحبنظران زيادي در اين باره به اتفاق نظر پرداختند .هربرت باس روابط عمومي را« تركيبي از رشته هاي مختلف نظير علوم اجتماعي ، فلسفه ، اقتصاد،ادبيات،روانشناسي ، روزنامه نگاري ، ارتباطات وساير دانشهايي است كه درسيستم ادراك بشري مي گنجد تعريف كرده است . نگارنده اين مقاله در نظر دارد با تبيين جايگاه مفهومي روابط عمومي نقش وكاركرد روابط عمومي را جهت شناسايي فعاليتها وحركتها ي اجتماعي ، علمي پررنگ تر نمايد.
امروزه در دنياي مدرن عصر صنعتي يا عصر تبادل اطلاعات و ارتباطات اتفاقات گوناگون وشايد مي توان گفت در عرصه هاي مختلف در سراسر جهان رويت ويا گاهاً مشاهده سده كه حاصل دنياي ارباطات وتكنولوژي است با اين مفهوم كه ارتباطات در جامعه انساني تا چه حد مي تواند منعكس كننده نيازها و ازسويي زمينه رشد توسعه باشد .
ما در استان كردستان همواره شاهد رخدادهاي عجيب وغريبي هستيم كه شنيدن يا ديدن آن دل هر شنونده وخواننده اي را به درد خواهد آورد .اشاره به موضوع و اتفاقات جالب اين استان وكاركردهاي موضوعي سازمانها و متوليان دولتي و غيردولتي را به نقش مي كشاند كه واقعاً متوليان حاظر به شفاف سازي مسائل خود هستند ؟ پاسخ به اين سوال بدليل جوّ اجتماعي خاص منطقه بالطبع منفي خواهد بود .چراكه افشاگري يكسري از مسائل در واقع جزء مسائل محرمانه اي بوده كه منجر به آشوب ورخدادهاي اجتماعي خواهد شد .اما نقش روابط عمومي در اينجا به چه صورت خواهد بود؟ آنچه به نظر نگارنده مي تواند موثر ومفيد واقع شود در واقع اعتقاد به منشوري است كه متوليان امر روابط عمومي بايد نسبت به اطلاع رساني دقيق واگاهسازي مفيد مطابق به آن عمل كنند .

لزوم ايده آفريني وخلاقيت وايده پروري مديران ومسئولان روابط عمومي ها به عنوان مشاورمديران ارشد سازمان خود امري ضروري است كه مسئولان روابط عمومي به اين نقش خود بيش از پيش پي برده وآنرا جز وظايف وامور اصلي خود بدانند . حضور تك تك يا نا همگون مسئولان روابط عمومي در جلسات ونشستها ،كارگاههاي آموزشي وكنفرانسها درواقع اين ابهام وسوال را در ذهن متوليان امر مطرح ميكند كه به واقع مسئولان روابط عمومي علاقمند به شركت در چنين برنامه هايي مثل جلسات آموزشي ، كنفرانسهاي ملي وبين المللي هستند ! در غير اينصورت پس چگونه حضور مفهومي خود را مي خواهند معنا بخشند ؟ اگر خواهان آموزش وارتقاء توانمندي خود نيستند چگونه به ايفاي نقش خواهند پرداخت . و چگونه به انعكاس وشرح خدمات و معرفي خود خواهند پرداخت؟ آيا ديدگاه انان صرف نگاه تداركات چي و نيروي اجرايي است ؟ اگر اينچنين است پس بايد اذعان نمود كه راهي پيش نمي رود و هنوز در جا خواهيم زد تا زمانيكه به اصول وماهيت روابط عمومي آشنا نبود .
وبايد همت گمارد تا براي نجات يك ملت از آسيب وخطر وتهديد زمينه اعتلاي روابط عموي ها را فراهم بخشيد .نگرش مسئولان به توان مسئولان روابط عمومي در به سامان رساندن فعالتيها وتقويت انان بايد در تلاش براي تخصيص بودجه بود . كاهش اعتبارات حوزه هاي فرهنگي وروابط عمومي ، نبود فضا وكامنات خاص روابط عمومي با توجه به عصر ديجيتال كم توجهي مديران روابط عممي به تثبيت جايگاه خود در بين سازمان ودر بين كاركنان ازجمله دلائل عمده غقب ماندگي حوزه روابط عمومي است .جايي كه در توسعه وپيشرفت تمام حوزه هاياتصادي ، علمي ف فرهنگي واجتماعي مي تواند پاسخگوي عقب ماندگيهاي استان ما باشد .
برگزراي كنفرانسهاي بين المللي در حوزه روابط عمومي هاي ايران بهانه خوبي براي حضور ايفاي نقش روابط عمومي هاباشد مي تواند يك سازمان دولتي باشد يا يك شركت تجاري كه هر دو نقش موثري را در كاهش اسيبها و بحرانهاي اجتماعي واقتصادي دارد در اين فرايند زماني كه به نوعي اشخاص حقيقي در واحدهاي صنفي ، فرهنگي ، علوم اجتماعي ظهور مي كنندو زمينه رشد وتقويت زمينه هاي فرهنگ گفتمان اجتماعي و دموكراسي را به وجود مي اورد .بسيار بايد اظهار خرسندي كرد كه پس از نيم قرن ما شاهد اتفاقات جديد و مدرن هستيم كه همواره سبب رشد همه جانبه توسه خواهد بود .برگزاري اين چنين برنامه هايي يادآور وجود خلاقيت ، استعداد دارد كه اكنون در كشور فراهم شده ودر استان كردستان نيز به نوعي شاهد چنين حركتهايي هستيم .به تبع اين موضوع استفاده و مغتنم شمردن فرصت زماني از فضاهاي علمي،.اجتماعي موجب رفع كاستي وبستر ساز كارهاي فرهنگي خواهد شد .

توجه به مباحث اجتماعي ، تلاش به تثبيت رساندن جايگاه علمي واجتماعي در اين مرحله زماني اكنون به پروسه اي تبديل شده كه بيشتر به تثبيت آن بايد همت گمارد .در پايان اين يادداشت مي توان ابراز اميدواري كرد كه حضور صاحبنظران ، متخصصان نقاط مختلف جهان در كنفرانسهاي بين المللي نقطه عطف باشد به تلاش بيشتر واعتلاي روابط عمومي ها. جا دارد با توجه به مقتضيات زماني و مكاني در هر منطقه كارگزاران هم اين مقوله اجتماعي به ائتلاف جهاني دست يازند و تلاش مضاعفي را براي شفاف سازي و مسئوليت اجتماعي به ظهور رسانند.