اگر یکی از فعالیت های شاخص روابط عمومی را آموزش عمومی به حساب آوریم، معنی آن این است که ما باید به مخاطبان سازمان آموزش دهیم که چگونه از امکانات سازمان ها به درستی استفاده کنند و حق وحقوق شان را در سازمان بشناسند، به عبارت دیگر سازمان را بشناسند و توقع شان را بر اساس ماموریت آن سازمان تنظیم کنند.این کار ساده ای نیست و از یک گروه محدود و غیر حرفه ای نمی توان توقع داشت که این کار مهم را با موفقیت مورد انتظار انجام دهند، اما راه کار عملی این است که با تعیین کارشناسان با تجربه، فعالیت های شاخص روابط عمومی را احصاء و سپس فعالیت های قابل واگذاری را مشخص و در مورد واگذاری آن به سازمان ها و موسسات تخصصی ارتباطی و تبلیغاتی اقدام نمود . سپس با تعیین فرد مسئول برای هر یک از طرح ها با نظارت دقیق و مستمر، عملیات اجرایی و برنامه های ارتباطی را تا حصول نتیجه هدایت کرد و برای اصلاح مداوم این برنامه ها به روش های علمی میزان تاثیرگذاری آنها را سنجید و به طور مستمر نقاط ضعف را کاهش داد. برای مثال انتشار نشریه، تولید فیلم و سایر فعالیت های مشابه روابط عمومی یک سازمان را می توان با استفاده از خدمات موسسات بخش خصوصی تامین کرد. همین طور تحقیقات میدانی و سایر فعالیت ها را می توان به شرکت های حرفه ای خارج از سازمان واگذار کرد. از طرف دیگر با وجود محدودیت هایی که روابط عمومی در زمینه کارشناسان ورزیده و افراد صاحب نظر در زمینه ارتباطات و تبلیغات دارند نمی توانند این افراد را استخدام کنند. اما با اعمال سیاست می توانند با برنامه ریزی مناسب از توانمندی بخش خصوصی به صورت موثر بهره مند شوند. یکی از مشکلات اساسی روابط عمومی ها این است که درگیر کارهای جاری و روزمره می شوند و در برنامه ریزی های کلان و ارائه طرح های استراتژیک در بخش ارتباطات و تبلیغات فعالیت قابل توجهی ندارند. برای رفع این اشکال می توان از گروه های مشاور در حوزه ارتباطات متشکل از متخصصان ، استادان و افراد صاحب نظر استفاده نمود تا با یک نگاه متفاوت روابط عمومی را در مسیر صحیح و در راستای اهداف تعیین شده هدایت کنند. عمده ترین مشکل روابط عمومی در ایران این است که برنامه ها اغلب بر اساس نگرش های سنتی طراحی و اجرا می شود که باید در این امر تجدید نظر اساسی صورت گیرد.
در شرایط فعلی که اطلاع رسانی در روابط عمومی ها اغلب به روال معمول و بدون استفاده از ابزار و امکانات پیشرفته صورت می گیرد، مخاطبین محدودی را پوشش می دهد برای رفع این محدودیت جذب نیروی انسانی مستعد و کارآفرین و استفاده از ابزارهای پیشرفته مانند اینترنت و اینترانت این مشکل را تا حدودی حل خواهد نمود.
متاسفانه اکثر روابط عمومی ها با کمبود کارشناس متخصص در علوم ارتباطات مواجه هستند و مشکل دیگر نیز عدم شناخت مدیران ارشد بعضی سازمان ها از تاثیرات مهم و موثر اطلاع رسانی در جلب مشارکت مردم می باشد که این امر نیز مستلزم آموزش های مرتبط به منظور تغییر نگرش در حوزه ارتباطات فردی و سازمانی می باشد.