تهران-ايرنا- از كارگاه هاي ساختماني لوئيزيانا تا بيمارستان هاي ويرجينياي غربي و زمين هاي فوتبال ممفيس، پيامدهاي محدوديت هاي مهاجرتي تازه در سراسر آمريكا ديده مي شود؛ جايي كه مهاجران كمتر مي آيند، محله ها خلوت تر مي شوند و جاي خالي انسان ها، بيش از هر آمار و عددي به چشم مي آيد.
به گزارش ايرنا، روزنامه نيويورك تايمز در گزارشي به بررسي پيامدهاي سياست هاي سخت گيرانه مهاجرتي دولت دونالد ترامپ رئيس جمهوري ايالات متحده مي پردازد و تصويري از آمريكايي ترسيم مي كند كه به سوي مهاجرت نزديك به صفر حركت مي كند.
تنها يك سال پس از آغاز سركوب مهاجرت، آثار اين سياست ها در سراسر آمريكا نمايان شده است: كمبود نيروي كار در بخش هايي چون ساخت وساز، كشاورزي، خدمات درماني و مراقبتي؛ كاهش فعاليت هاي اجتماعي و فرهنگي در محله هاي مهاجرنشين؛ و اختلال در اقتصاد شهرهاي كوچك و مناطق روستايي.
دولت ترامپ با افزايش هزينه ويزا، كاهش شديد پذيرش پناهندگان و دانشجويان خارجي، لغو وضعيت هاي موقت اقامتي و اخراج صدها هزار نفر، عملاً درهاي آمريكا را به روي جهان بسته است. هرچند سهم جمعيت مهاجر هنوز بالاست، اما هدف كاخ سفيد بازگشت به الگوي دهه 1920 است؛ دوره اي كه محدوديت هاي شديد، مهاجرت خالص را به صفر رساند.
قصد داريم متن كامل اين گزارش را طي سه شماره در خبرگزاي جمهوري اسلامي (ايرنا) منتشر كنيم. بخش اول اين گزارش در ادامه آمده است:
يك سال پس از آغاز سركوب مهاجرتي دولت ترامپ، شركت هاي ساختماني در لوئيزيانا براي پيدا كردن نجار تقلا مي كنند. بيمارستان هاي ويرجينياي غربي پزشكان و پرستاراني را از دست داده اند كه قصد داشتند از خارج كشور به آمريكا بيايند. يك ليگ فوتبال محلي در ممفيس ديگر نمي تواند تيم هاي كافي تشكيل دهد، زيرا كودكان مهاجر ديگر در مسابقات حاضر نمي شوند.
آمريكا درهاي خود را به روي جهان مي بندد؛ مرزها را مي بندد، مسيرهاي قانوني ورود را تنگ تر مي كند و تازه واردان و حتي ساكنان قديمي را به خروج سوق مي دهد.
هزينه هاي ويزا به شدت افزايش يافته، پذيرش پناهندگان تقريباً به صفر رسيده و تعداد دانشجويان بين المللي كاهش يافته است. لغو وضعيت هاي اقامتي موقتي كه در دوران دولت جو بايدن رئيس جمهوري پيشين اعطا شده بود، صدها هزار نفر ديگر را در معرض اخراج در هر لحظه قرار داده است. دولت اعلام كرده كه تاكنون بيش از 600 هزار نفر را اخراج كرده است.
كاهش مهاجرت تدريجي است، نه ناگهاني؛ اما مقصد سياست ها يادآور قرن گذشته است
كوچك شدن جمعيت مهاجران يك شبه رخ نخواهد داد. مؤسسه آكسفورد اكونوميكس برآورد مي كند كه مهاجرت خالص تحت سياست هاي فعلي حدود 450 هزار نفر در سال است؛ رقمي بسيار كمتر از دو تا سه ميليون نفري كه سالانه در دوران دولت بايدن وارد كشور مي شدند. سهم جمعيت متولد خارج از كشور در سال 2024 به 14.8 درصد رسيد؛ بالاترين ميزان از سال 1890 تاكنون.
با اين حال، مقام هاي كاخ سفيد آشكارا گفته اند كه هدفشان چيزي نزديك به تعطيلي مهاجرت در دهه 1920 است؛ زماني كه كنگره، در اوج موج طولاني ملي گرايي افراطي، ورود مردم از نيمي از جهان را ممنوع كرد و مهاجرت خالص را به صفر رساند.
سهم جمعيت مهاجر در سال 1970 به پايين ترين حد خود، يعني 4.7 درصد، رسيد. استيون ميلر، مشاور ارشد ترامپ، آن دهه هاي مهاجرت اندك را آخرين دوره اي دانسته كه آمريكا ابرقدرت بلامنازع جهاني بود.
خاموشي تدريجي محله هايي كه با مهاجرت زنده بودند
چه اين محدوديت ها بتوانند آنچه ميلر آرمان شهر ميانه قرن مي نامد بازگردانند يا نه، ترديدي نيست كه تغييرات بزرگي در راه است. مهاجرت آن چنان در تار و پود جامعه آمريكا تنيده شده—در كلاس هاي درس و بخش هاي بيمارستاني، پارك هاي شهري و سالن هاي كنسرت، اتاق هاي هيات مديره شركت ها و خطوط توليد كارخانه ها—كه بستن درهاي كشور اكنون زندگي روزمره ميليون ها آمريكايي را به طور عميق دگرگون خواهد كرد.
فروشگاه هاي مواد غذايي و كليساها در محله هاي مهاجرنشين خلوت تر شده اند. شمار دانش آموزان در لس آنجلس و نيويورك كاهش يافته است. در جنوب فلوريدا، گروه موسيقي ونزوئلايي كاراكاس بويز هر سال كنسرتي برگزار مي كرد كه نسل هاي مختلف خانواده ها براي رقص سالسا و پاسودوبله در آن گرد هم مي آمدند. امسال، اين گروه در آخرين لحظه اعلام كرد كه كنسرت را لغو مي كند، زيرا بسياري از مردم از ترك خانه هايشان واهمه دارند.
مهاجرت چگونه يك شهر 28 هزار نفري را دگرگون كرد؟
اين تغييرات حتي در شهرهايي دور از مرزها و سواحل نيز احساس مي شود؛ از جمله در خيابان هاي برف گرفته مارشالتاون در ايالت آيووا، شهري با 28 هزار نفر جمعيت در حدود يك ساعت رانندگي شمال شرق د موين.
نخست مكزيكي ها —برخي بدون مدارك قانوني— در دهه 1990 براي كار در كارخانه فرآوري گوشت خوك به مارشالتاون آمدند. پس از يورش گسترده مهاجرتي در سال 2006، پناهندگاني با وضعيت حقوقي پايدارتر از ميانمار، هائيتي و جمهوري دموكراتيك كنگو به اين شهر رسيدند.
امروز رستوران هاي مكزيكي، چيني و ويتنامي اطراف دادگاه باشكوه قرن نوزدهمي شهر را پر كرده اند. 19 درصد جمعيت شهر متولد خارج از كشورند و در مدارس دولتي حدود 50 گويش مختلف صحبت مي شود. نيمكت هاي مراسم مذهبي اسپانيايي زبان كليساي كاتوليك محلي در روزهاي يكشنبه مملو از جمعيت است و در سال 2021، يك انجمن مذهبي برمه اي مجسمه عظيم بودا را در حاشيه شهر بنا كرد.
ترس مهاجران، بحران پنهان يك جامعه كوچك
مايكل لادهوف، شهردار منتخب مارشالتاون، مي گويد: وقتي آدم هاي تازه وارد مي آيند، انرژي بيشتري در جامعه شكل مي گيرد. اگر درجا بزنيد و افراد جديدي وارد جامعه نشوند، جامعه شروع به پير شدن مي كند.
اما با شدت گرفتن سركوب مهاجرتي دولت ترامپ، جشنواره هاي محلي خلوت تر شده اند. والدين وقتي خبر بازداشت ها را مي شنوند، فرزندانشان را از مدرسه بيرون مي كشند. ناظري كه مسئول ساخت ورزشگاه دبيرستان بود، نامه اخراج دريافت كرد و در پايان پروژه، جاي خالي او كاملاً محسوس بود. كارخانه گوشت خوك نيز با پايان يافتن مجوزهاي كار، برخي كارگران را اخراج كرده است.
ناامني هر مهاجر، به كل جامعه سرايت مي كند. سرگئي فدكو و همسرش تت يانا، در سال 2023 همراه با پنج خانواده اوكرايني ديگر، در چارچوب برنامه آزادي مشروط مهاجرتي براي كشور جنگ زده شان، به مارشالتاون آمدند.
فدكو كه در اوكراين مهندس نيروگاه بود، به سرعت در يك شركت معماري محلي به عنوان طراح و نقشه كش استخدام شد. همسرش در يك مركز نگهداري كودكان كار مي كند و محبوب كودكان است. سه پسرشان به مدرسه مي روند؛ پسر بزرگ تر در فوتبال و شنا مي درخشد. آن ها دو خودرو و خانه اي نيازمند تعمير خريدند.
سياست مهاجرتي كه بازار كار را هم تنبيه مي كند
اما سياست هاي جديد مهاجرتي جاي پاي آن ها در آمريكا را سست كرده است. آن ها مدت ها پيش از پايان دوره دو ساله اقامت موقتشان براي تمديد درخواست دادند، اما كاخ سفيد روند بررسي را متوقف و قواعد را تغيير داد. با گذشت هفته ها و بي خبري، مضطرب شدند و تصميم گرفتند براي پناهندگي نيز اقدام كنند. در اواسط دسامبر، به فدكو اطلاع داده شد كه درخواست تمديدش پذيرفته شده، اما مستلزم پرداخت هزينه جديد هزار دلاري است. درخواست همسرش هنوز در بلاتكليفي است.
اگر او مجوز كارش را از دست بدهد، كمبود شديد نيروي كار در بخش مراقبت از كودكان —كه رفتن به محل كار والدين آمريكايي را دشوارتر كرده— وخيم تر خواهد شد. مدير فدكو، هايدي هوگان، هر كاري از دستش برمي آيد براي كمك انجام مي دهد؛ هرچند انگيزه اش كاملاً نوع دوستانه نيست، چون در منطقه، نقشه كش ماهر كم است. او مي گويد: اگر نتواند پيش ما بماند، پيدا كردن جايگزين برايش براي من بسيار سخت خواهد بود.